«کوبا برای جهان ایستاد؛ اکنون جهان باید برای کوبا برخیزد.»

ما در بیان حقیقت مبالغه نمی‌کنیم. «سیاست» دولت ترامپ محاصرهٔ تمام‌عیار است: سازوکاری متأخر برای مجازات جمعی، که با قطع سوخت بیمارستان‌ها، مدارس، تأسیسات آب‌رسانی، حمل‌ونقل و توزیع مواد خوراکی، قصد خفه‌کردن خودِ زندگی را دارد.

کوبا هم‌اکنون با کمبود شدید سوخت روبه‌روست؛ خاموشی‌های روزانه ادامه دارد و خدمات حیاتی زیر فشار تحریم‌ها و کاهش واردات در حال فروپاشی‌ست. ذخایر باقی‌ماندهٔ نفت کوبا ممکن است ظرف چند هفته به پایان برسد. این وضعیت جان میلیون‌ها انسانی را تهدید می‌کند که هیچ کاری انجام نداده‌اند که این تشدید خصومت‌ورزی را موجه سازد.

این وضعیت، اوج راهبردی دیرپا در قوانین ایالات متحده است — از تحریم فراگیر تثبیت‌شده در «قانون هلمز–برتون» در دههٔ ۱۹۹۰ گرفته تا «مقررات نظارت بر دارایی‌های کوبا» که نخستین‌بار در دههٔ ۱۹۶۰ اجرا شد — راهبردی که آشکارا به‌دنبال اعمال «حداکثر فشار» برای تحمیل دگرگونی سیاسی در هاوانا و درهم‌شکستن پیشاهنگی در مبارزه با سلطهٔ ایالات متحده بر نیمکرﮤ غربی بوده است.

اکنون، با این فرمان اجرایی جدید، منطق محاصره به نقطهٔ اوج خود رسیده است: نه‌تنها تحریم کوبا، بلکه مجازات هر کشوری که جرئت کند همبستگی نشان دهد؛ به‌گونه‌ای که عملاً از دولت‌های مستقل می‌خواهد میان منافع مردم خود و فرمان‌های یک امپراتوری یکی را برگزینند.

در همین چارچوب، مکزیک — آخرین شریان مهم تأمین نفت کوبا — در وضعیت عدم قطعیت قرار گرفته و به آن هشدار داده شده است که تداوم حمایت می‌تواند به اعمال تعرفه بر اقتصادش بینجامد. ترامپ با این اقدام، آنچه را «تحریم‌های ثانویه» می‌نامند به‌عنوان سلاح اصلی امپراتوری علیه همبستگی بین‌المللی عیان کرده است.

ترامپ آشکارا گفته است: این محاصره صرفاً سکویی برای «تغییر رژیم» است. همان الگوی راهبردی‌ای که به تضعیف حاکمیت ونزوئلا انجامید، شریان‌های نفتی‌اش را برید و مردمش را به بحران کشاند، درحالی‌که جهان با رخوت نظاره‌گر بود.

ما نباید اجازه دهیم آن شکست تکرارشود. جامعهٔ بین‌المللی برای پیشگیری از بمباران کاراکاس بیش از حد کُند عمل کرد؛ اکنون نیز نباید منفعل بمانیم، آن هم درحالی‌که مقدمات خشونتی مشابه علیه مردم کوبا در حال تدارک است.

اگر کوبا به‌عنوان کشوری مستقل به بقا ادامه دهد، به‌واسطهٔ پایداری و سرزندگی مداوم پروژهٔ انقلابی‌اش خواهد بود — و به اتکای همبستگی جنبش‌ها و ملّت‌هایی در سراسر جهان که در برابر امپراتوری می‌ایستند و برای مقابله با این بی‌عدالتی به‌پا می‌خیزند.

ما باید شبکه‌های پشتیبانی اجتماعی را سازمان‌دهی کنیم، مقاومت دیپلماتیک را هماهنگ سازیم، از دولت‌ها بخواهیم از اجرای تعرفه‌های ثانویه سر باز زنند، و صدای کوبایی‌ها را در برابر این یورش به حقوق بین‌الملل، کرامت انسانی و حقوق بنیادین بشر تقویت کنیم.

این تلاش‌ها — چه در درون بین‌الملل ترقی‌خواه و چه فراتر از آن — باید همین امروز شتاب بگیرند. تاریخ کسانی را که این لحظه را دیدند و روی برگرداندند، داوری خواهد کرد. کوبا در کنار ملّت‌های تحت ستم جهان ایستاد — از شکست‌دادن آپارتاید در آفریقای جنوبی گرفته تا اعزام پزشکان به خط مقدم همه‌گیری‌ها — و اکنون نوبت ماست که با جسارت، شجاعت اخلاقی و نیروی جمعی دست به عمل بزنیم.

اکنون در کنار مردم کوبا بایستید؛ در برابر این محاصره، این یورش اقتصادی، این فاجعهٔ انسانیِ در حال شکل‌گیری موضع بگیرید؛ برای تأمین نیازهای اساسی جزیره — از دارو و غذا تا سوخت مورد نیاز مردم — متحد شوید؛ و از حق همهٔ ملّت‌ها برای تعیین سرنوشت خویش و کرامت انسانی دفاع کنید، یا در نابودی آن شریک جرم باشید.

دوم فوریۀ ۲۰۲۶